Biz birbimize çok aşığız, deli gibi seviyoruz, gözlerimiz konuşuyor biz susuyoruz diyenlere bir haberim var.

İki insanın birbirine aşık olmasına imkan yoktur.

Bir insan her zaman “aşık” diğeri “maşuk” olur.

Maşuk divan edebiyatında ve  tasavvufta, aşık olunan, etrafında divane olunana verilen isimdir. Tasavvufta ekseriyetle “yaradan” olsa da, divan edebiyatında bizzat ateş-i aşkına düştüğün insandır.

Bu iki sevda kuşundan biri hep daha büyük bir ateşin içinde yanarken, diğeri sadece bir alevle muhattaptır.

Her insan aşk denilen şeyi tatmalıdır amma aşık olmak, maşuğun karşısında tir tir titremek hem güzeldir, hem de acılı.

Dünya kurulduğundan beri böyledir bu, işin kimyası böyledir. Değişmez kanundur.

Maşuk daha katı, aşık da gurur yoktur.