Bu günlerde ciddi anlamda yalnız hissediyorum değerli okuyucu.. İşim çok, iş hayatı dışında kişisel işim de çok. Yoluna koymadığım bir sürü şey var..

Ama ben yine de bir boşluk ve bir yalnızlıkla doluyum. Kolumu kaldıracak halim yok. Elimi uzatacak mecalim.. Anlatılanları çoğu zaman dinlemeyen beynim.. Söylenenleri duyamayan kulaklarım var. Gözlerim hep yorgun, kalbim hep buruk..

Buna depresyon mu deniyor…

Depresyonumun nedeni içimden geçenleri bir türlü paylaşamamak mı.. Anlatacak kimse bulamamak mı ya da kimseyi eskisi gibi kendime yakın hissetmemek mi ya da ha gayret diyecek inancı bulamamak mı yine bilmiyorum.

Ara ara oluyor bu bana, sana da oluyor mu bilmiyorum.

İçimde koca bir tufan.. İçimde bir su birikintisi.. Sanki biri taş atsa, dalga dalga yayılacak vücuduma titreşim.. Su olup akıp gidecek ..

Ama atmıyor kimse o taşı.. Hanginiz günahsızsınız öyle mi?

Tam da bu noktada içimden sadece bir şeye tutunursam yaşarım gibi geliyor Rabbim.

Çünkü, şifa arayana da şifa veren O’ dur.. Sevgi arayana da sevgi veren O’ dur.

“Eğer kalbinde bir boşluk hissi varsa onu Allah sevgisi ile doldur” demişti bir abim bir zamanlar..
İçini huzur kaplayacak demişti…

Öyle de olmuştu o zaman..Birden hafiflemiştim ya..
Ama ben ne zaman unuttuysam kalbimdeki o büyük sevgiyi… Şimdi yine buradayım Rabbim..

Beni affet..

Bana güç ver…

Bana insanları sevecek kalbi yeniden ver..

Bana içimdeki Seni hatırlat..

Çünkü.. Senin Rana.. Sensin Mana

Amin..

VAV